De kleintjes...de groten

Langzaam loop ik naar boven om eens te kijken waarom Pientje rondhuppelt. Tenminste, ik ga er van uit dat zij het is. De tweeling blijft meestal wel netjes in hun bedje liggen.
Als ik de slaapkamer in kom, die de drie jongsten met elkaar delen, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Daar ligt mijn Pien,ingeklemd tussen de tweeling!
"Peter huilde mam..."verklaart ze. Maar ik heb zo mijn twijfels, want Peter slaapt. Net als Wiesje trouwens.
Ik zeg niks, maar houd alleen mijn hoofd wat schuin. Pien slaat haar ogen neer. Liegen kan ze niet! En ja hoor, ook nu krabbelt ze terug.
"Eh...nou ...ik...."
"Laat maar schat, ga maar lekker slapen! Als je de tweeling maar wel laat slapen!"
Pien knikt opgelucht. Ik kan het even niet laten om ze alledrie een aaitje over hun bolletje te geven.
Dan loop ik maar weer weg....
Ach, Pien moppert wel vaker dat zij niet gezellig bij de anderen in bed mag! En het bed is groot zat, daar passen ze zo ook wel in!

Als ik beneden kom, is Cor verdwenen. Hij is blijkbaar naar buiten gelopen, want ik hoor gerommel op het pleintje naast ons huis. Een blik uit het raam leert me dat hij wat staat te rommelen aan zijn autootje. De klok vertelt me dat het half negen is. Nog zeker een uurtje of twee voordat mijn man thuis komt. Dus ook nog zeker een uurtje of twee voordat ik met hem kan overleggen wat we met Cors vraag aanmoeten........

Margje komt de trap af gestommeld. Hoe vaak moet ik nou nog zeggen dat ze zachtjes moet doen als de ukkies op bed liggen? Met een dreun belandt een boek op tafel.
"Wat is er?" waag ik het  maar te zeggen hoewel haar hoofd op onweer staat.
"Frans...overhoring" is het enige wat ze uitkraamt.
"U bedoelt?" vraag ik, zo streng mogelijk kijkend.
"Wil je me overhoren?" De toon die ze gebruikt bevalt me niet. Het is echt zo'n "mijn moeder zeurt weer eens" toontje. Ik besluit wijs mijn mond te houden. Anders verdwijnt ze zonder dat ik haar overhoord heb.....

Cor vertelt

Cor staat me wat onhandig aan te kijken en stiekem vraag ik me af wat ik nu zal doen. Dit komt eigenlijk nooit voor.....meestal houdt hij alles voor zich. Er moet dus duidelijk iets aan de hand zijn!
"Kom zitten, kerel", wat onhandig klop ik op de lege plek naast me op de bank. Sico, de hond, kijkt wat lodderig op.
"Neuh...alleen..."aarzelt hij.
Ik knik hem bemoedigend toe. Hij schraapt zijn keel, kijkt me met zijn blauwe ogen eventjes aan om vervolgens snel weer naar de grond te kijken.
"Mag ik met Annelies op vakantie?" Zo, dat werd er uitgegooid alsof daarmee alle last van de wereld opgehelderd zou zijn. Inwendig moet ik even lachen. Maar ik snap hem wel. Weet hij veel hoe wij op zoiets reageren...tja, hoe ga ik hier eigenlijk op reageren? Mijn hersenen beginnen razendsnel dingen tevoorschijn te toveren die allemaal fout zouden kunnen gaan.
"Wanneer, waarheen?" breng ik er zakelijk uit. Cor is duidelijk verrast. Die had blijkbaar een directe NEE verwacht.
"Eh....in de herfstvakantie naar Limburg?"
Ik zwijg even, ik knik alleen maar. Wat moet ik hiermee? Wat wil ik hiermee?
"In een huisje?" informeer ik uiteindelijk. Cor schudt zijn  hoofd.
"In de caravan van de ouders van Annelies. Die staan daar een heel seizoen."
O...hij gaat gewoon met haar familie mee! Ik wil al een  "tuurlijk" eruit gooien als zacht zijn stem klinkt: "Maar dan zijn ze naar Spanje!"
Slik....
Kleine voetstapjes hoor ik opeens boven me. Pientje! Gered door mijn dochter!
Vlug sta ik op. Cor is duidelijk teleurgesteld dat de aandacht voor zijn vraag voorbij is.
Snel leg ik  mijn hand op zijn schouder.
"Hier wil  ik even rustig met papa over nadenken...je hoort het morgen. Beloofd!"
Cor knikt....en ik zucht. Waarom zeg ik niet gewoon ja?

Foto´s

Ik nestel me op de bank met de laptop op schoot. De foto´s van het laatste jaar staan hier allemaal nog op. Oudere foto´s staan vooral veilig opgeslagen op een extern geval. Bakkie koffie erbij. Sico, onze Duitse Staander, nestelt zich ook....braaf naast me op de bank.

De eerste foto´s die ik open zijn de foto´s van onze wintersportvakantie. Ik grinnik. Het was onze eerste vakantie in winters Oostenrijk. Beter gezegd: het was onze eerste vakantie in de winter. Vol goede moed waren we naar Oostenrijk gereden met een overvolle auto. Gevuld met kind (vooral met kind) en heel veel kleding. Want ja, er was ons verteld toch vooral genoeg warme kleding mee te nemen!

Zelf ben ik verslaafd aan Noorse truien, dus ik vond het een mooie gelegenheid om voor de kleintjes zo'n trui te maken. Voor Pien maakte ik een roze met witte en groene motieven. In hele zachte kleuren. Echt een meisjestrui.
Dat hoefde ik voor Wiesje natuurlijk niet te doen..die vind dat helemaal niks. Zij kreeg een rode met witte en blauwe motieven. Peter kreeg dezelfde kleuren maar dan met blauw als hoofdkleur.

( Je kan bij Jessica Tromp hele leuke ideeën opdoen!)


Maar goed, ik ben dus met de foto's bezig. We zijn twee weekjes weg geweest, wat  goed is voor 452 foto's....oef. Ik besluit eerst op zoek te gaan naar een site waar ik een mooi album kan maken. De ene site belooft mooie kortingen, de andere geeft cadeautjes weg, weer een ander heeft dikkere albums voor minder geld maar dan zijn de pagina's weer kleiner, de volgende...

"Mam", Cor staat opeens naast me. Hij lacht me wat onzeker toe. Verbaast kijk ik hem aan. Sinds wanneer kijkt hij zo? Mijn voelsprieten beginnen te tintelen. Hier klopt iets niet....Even geen foto's dus....en mijn laptop klapt dicht.

Stilte

De stilte valt op me neer als een blok. Hoe kan een huis zo vol kinderen zo stil zijn?
Dus kan ik mijn draai simpelweg niet vinden. Ik loop een rondje rond de grote tafel, peinzend wat ik zal gaan doen. Maar een goed idee komt niet. Ik loop nog maar even naar boven. Cor, Maartje en Margje zitten op hun kamers stil te studeren of een plaatje te luisteren. Maar de muziek staat, verbazingwekkend, zo zacht dat ik hem beneden niet hoor. Ik hoor hem zelfs hier bijna niet.
Pientje, mijn tienjarige dochter, ligt al te slapen, net als Wiesje en Petertje, de tweeling van vijf.
Vertederd blijf ik even staan kijken naar de lieve slapende koppies. Wiesje ligt met een knuffeldoekje tegen haar gezichtje aan. Haar vrije handje ligt op het kussen van haar broertje. Peter heeft zijn handje op die van haar gelegd. Zijn verwarde krullenbos komt nog net boven de dekens uit. Wat zijn ze toch altijd met elkaar bezig.

Toen ik hoorde dat ik zwanger was, wat ik helemaal niet van plan was geweest...., was ik bang dat de baby wel erg alleen zou zijn met vier van die grootten. Stiekem hoopte ik dan ook op een tweeling, hoewel we dan wel enige problemen zouden krijgen....Mijn wens werd vervuld! En die problemen? Ach, die waren van praktische aard en moesten dus alleen "even" opgelost worden. Het betekende dat Pientje haar kamer moest gaan delen met twee kleintjes. Margje en Maartje deelden de grote slaapkamer al. En Cor had dus het alleenrecht....van een heel klein kamertje. Maar het gaat tot nu toe prima zo! Ook de auto moest ingewisseld worden voor een groter exemplaar, maar we kregen nog een mooie prijs voor onze oude auto.

Vanavond zijn de jongsten extra moe van ons daagje uit naar het bos. We hebben wat rond geslenterd, gepicknickt en met de bal gespeeld. Vader heeft de kleintjes voor gedaan hoe ze in een boom moeten klimmen tot groot vermaak van Cor, die zowaar eens mee was. De grote zussen waren op ons  grote kleed gaan zitten en hadden zich vermaakt met hun beeldschermpjes.....zucht. Toch is het een gezellig familiedaagje geweest, die niet vaak meer voorkomt. Cor is meestal naar Annelies toe. En de grote meiden hebben zo hun bijbaantjes of huiswerk dat ze niet mee kunnen (willen...)

Opeens heb ik een idee. Ik ga heerlijk met de foto's aan de gang! Sinds de digitale foto's heb ik weinig meer met foto's gedaan!