De kleintjes...de groten

Langzaam loop ik naar boven om eens te kijken waarom Pientje rondhuppelt. Tenminste, ik ga er van uit dat zij het is. De tweeling blijft meestal wel netjes in hun bedje liggen.
Als ik de slaapkamer in kom, die de drie jongsten met elkaar delen, kan ik een glimlach niet onderdrukken. Daar ligt mijn Pien,ingeklemd tussen de tweeling!
"Peter huilde mam..."verklaart ze. Maar ik heb zo mijn twijfels, want Peter slaapt. Net als Wiesje trouwens.
Ik zeg niks, maar houd alleen mijn hoofd wat schuin. Pien slaat haar ogen neer. Liegen kan ze niet! En ja hoor, ook nu krabbelt ze terug.
"Eh...nou ...ik...."
"Laat maar schat, ga maar lekker slapen! Als je de tweeling maar wel laat slapen!"
Pien knikt opgelucht. Ik kan het even niet laten om ze alledrie een aaitje over hun bolletje te geven.
Dan loop ik maar weer weg....
Ach, Pien moppert wel vaker dat zij niet gezellig bij de anderen in bed mag! En het bed is groot zat, daar passen ze zo ook wel in!

Als ik beneden kom, is Cor verdwenen. Hij is blijkbaar naar buiten gelopen, want ik hoor gerommel op het pleintje naast ons huis. Een blik uit het raam leert me dat hij wat staat te rommelen aan zijn autootje. De klok vertelt me dat het half negen is. Nog zeker een uurtje of twee voordat mijn man thuis komt. Dus ook nog zeker een uurtje of twee voordat ik met hem kan overleggen wat we met Cors vraag aanmoeten........

Margje komt de trap af gestommeld. Hoe vaak moet ik nou nog zeggen dat ze zachtjes moet doen als de ukkies op bed liggen? Met een dreun belandt een boek op tafel.
"Wat is er?" waag ik het  maar te zeggen hoewel haar hoofd op onweer staat.
"Frans...overhoring" is het enige wat ze uitkraamt.
"U bedoelt?" vraag ik, zo streng mogelijk kijkend.
"Wil je me overhoren?" De toon die ze gebruikt bevalt me niet. Het is echt zo'n "mijn moeder zeurt weer eens" toontje. Ik besluit wijs mijn mond te houden. Anders verdwijnt ze zonder dat ik haar overhoord heb.....