Cor staat me wat onhandig aan te kijken en stiekem vraag ik me af wat ik nu zal doen. Dit komt eigenlijk nooit voor.....meestal houdt hij alles voor zich. Er moet dus duidelijk iets aan de hand zijn!
"Kom zitten, kerel", wat onhandig klop ik op de lege plek naast me op de bank. Sico, de hond, kijkt wat lodderig op.
"Neuh...alleen..."aarzelt hij.
Ik knik hem bemoedigend toe. Hij schraapt zijn keel, kijkt me met zijn blauwe ogen eventjes aan om vervolgens snel weer naar de grond te kijken.
"Mag ik met Annelies op vakantie?" Zo, dat werd er uitgegooid alsof daarmee alle last van de wereld opgehelderd zou zijn. Inwendig moet ik even lachen. Maar ik snap hem wel. Weet hij veel hoe wij op zoiets reageren...tja, hoe ga ik hier eigenlijk op reageren? Mijn hersenen beginnen razendsnel dingen tevoorschijn te toveren die allemaal fout zouden kunnen gaan.
"Wanneer, waarheen?" breng ik er zakelijk uit. Cor is duidelijk verrast. Die had blijkbaar een directe NEE verwacht.
"Eh....in de herfstvakantie naar Limburg?"
Ik zwijg even, ik knik alleen maar. Wat moet ik hiermee? Wat wil ik hiermee?
"In een huisje?" informeer ik uiteindelijk. Cor schudt zijn hoofd.
"In de caravan van de ouders van Annelies. Die staan daar een heel seizoen."
O...hij gaat gewoon met haar familie mee! Ik wil al een "tuurlijk" eruit gooien als zacht zijn stem klinkt: "Maar dan zijn ze naar Spanje!"
Slik....
Kleine voetstapjes hoor ik opeens boven me. Pientje! Gered door mijn dochter!
Vlug sta ik op. Cor is duidelijk teleurgesteld dat de aandacht voor zijn vraag voorbij is.
Snel leg ik mijn hand op zijn schouder.
"Hier wil ik even rustig met papa over nadenken...je hoort het morgen. Beloofd!"
Cor knikt....en ik zucht. Waarom zeg ik niet gewoon ja?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten